Wat voeg ik toe aan iets wat er al is?

Als coach hoor ik deze vraag voorbijkomen in de gesprekken die ik voer, maar ook ikzelf worstel daar soms mee.

Veel mensen die iets willen bieden, stellen zichzelf op een gegeven moment die vraag. Niet zozeer omdat ze twijfelen aan zichzelf, maar omdat de ruimte al vol kan voelen.

Het kan aanvoelen als; er zijn al zoveel anderen. Mensen die iets soortgelijks doen, iets soortgelijks zeggen.

Het uitspreken van wat je kunt, kan dan misschien zelfs een beetje arrogant voelen. Met als gevolg dat je jezelf kleiner maakt of nog even wacht of voorzichtiger benoemt wat je eigenlijk bedoelt en wat je te bieden hebt.

Je rol pakken betekent voor mij niet alleen doen waar je goed in bent. Het betekent ook zichtbaar zijn daar waar jij dat graag wilt. Uitspreken wat je ziet, wat je beweegt, wat je denkt, wat je te bieden hebt.

Je ruimte innemen in een speelveld dat al gevuld lijkt, maar toch weten, er is hier ook plek voor mij.

Dat je het jezelf gunt om het te laten zien zonder jezelf te verliezen. Kunnen zeggen wat je in huis hebt zonder jezelf te meten aan een ander.

Dat is niet alleen een kwestie van zelfvertrouwen, maar juist een kwestie van je eigen weg vinden en die weg steeds opnieuw kiezen. Keer op keer.

En dat kan zo nu en dan zeker schuren, zeker als je niet per se op de voorgrond wilt staan.

Wat ik interessant vind, is dat de vraag “wat voeg ik toe?” ook kan klinken als een twijfel, terwijl het vaak juist een teken van betrokkenheid is. Dat je niet zomaar meedoet, maar ook echt iets wilt bijdragen.

Niet iedereen stelt zichzelf die vraag. En is deze weg niet in één keer gelegd, maar jezelf de vraag stellen, zonder je jezelf weg te cijferen, is al een begin. 

✨ Ken jij dat? Dat je weet wat je te bieden hebt, maar dat het innemen van ruimte voelt als iets wat je eerst nog moet verdienen?