Hoe voelt trots voor jou?

Onlangs in een gesprek merkte ik dat er bij de ander ongemak gevoeld werd toen we het over trots op jezelf hadden. Dit is een thema wat meerdere mensen als onwennig ervaren, want het is vaak veel makkelijker om trots te voelen voor een ander.

Maar wat maakt dat trots zijn op jezelf dan zo anders kan voelen?
Ze gaf aan dat ze het moeilijk vindt om naar zichzelf te benoemen dat ze iets goeds heeft gedaan. Dat ze zichzelf daarvoor niet perse een schouderklopje hoeft te geven.

Dat raakte me.

We leren om hard te werken, door te zetten en bescheiden te blijven. Bescheidenheid is voor veel van ons een waarde die we van jongs af aan hebben meegekregen. Daar is niets mis mee, maar er is een verschil tussen bescheidenheid naar anderen toe en jezelf geen erkenning geven. Het eerste is een houding, het tweede kan een gewoonte worden.

Stilstaan bij wat je hebt gedaan, kan dan ongemakkelijk voelen. Soms zelfs alsof je jezelf te veel aandacht geeft.

Ik vroeg me af, waar komt dat ongemak eigenlijk vandaan? Trots voelen voor iemand anders gaat vaak automatisch. Je ziet iemand groeien, iets bereiken, iets durven en je hart springt ervan op. Dat voelt vanzelfsprekend, logisch zelfs. We gunnen die ander erkenning.

Maar wanneer het over onszelf gaat, lijkt dat soms anders te werken.
Alsof er een stemmetje fluistert: “Doe maar gewoon”, “Anderen doen dit toch ook” of “Zo bijzonder is het niet.”
Misschien probeert dat stemmetje ons ergens tegen te beschermen. Maar wat de reden ook is, het kan ervoor zorgen dat we onze eigen inspanningen kleiner maken dan ze zijn.

Dat schouderklopje aan jezelf geven is niet overdreven, het is jezelf zien.

Wanneer heb jij voor het laatst iets gedaan waar je, als het een vriend(in) was geweest, trots op zou zijn geweest?
En heb je dat voor jezelf ook gevoeld?